Dat hij u dankbaar zal zijn!

Altijd al graag eens dé inspiratiebron geweest van een, in dit geval grafisch,- kunstenaar? Of gewoon wreed veel goesting gehad om mee te denken, te tekenen en te experimenteren met het brein achter een creatie? POETS UW TANDEN EN DOET UW JAS AAN, HET IS DE MOMENT. Van 20 februari tot en met 28 maart is Lukas Verstraete (1992) elke dinsdag en vrijdag van 10-20 uur aan te treffen in de In Vitro van de kunstacademie in Eeklo. Hier bouwt hij samen met bezoekers aan een beeldbank die moet dienen als inspiratiebron voor een nieuw beeldverhaal. Parallel loopt ook een tentoonsteling van bestaand werk. Hoe zit dat precies? Museumtoeren ging een babbelke doen.

Eigen beeldmateriaal

De inkt op de pagina’s van Lukas Verstraete’s debuutalbum “Een boek waarmee men vrienden maakt” is amper opgedroogd, of hij maakt zich al klaar voor een nieuw grafisch avontuur. En dat avontuur hier echt wel het juiste woord is. De 25 jarige Pulp deLuxe-tekenaar is vooral bekend om zijn metafysische dimensies en bijna bombastisch, kleurrijke verhaallijnen vol monsters, antihelden, humor, stereotypen… op smaak gebracht met een goed vleugske vettigheid.

Eigen beeldmateriaal

LUKAS: “Wat ik wil de dat mensen zien? Ik vind het tekenen op zich altijd belangrijk. Ambacht is misschien een te zwaar woord in deze context, maar echt de praktijk van het tekenen, de handeling. Dat je kan zien dat er mijn tekeningen gewerkt en gewroet wordt, maar dan wroeten op een positieve manier. Mijn werk moet niet perse resulteren in een mooie tekening, ook uit schetsen haal ik veel voldoening, maar het gaat echt om het technische, het tekenen. En als tweede wil ik, om het stom te zeggen, gewoon mooie prentjes maken. De mensen moeten er wel naar kijken, echt kijken. Ze moeten geïntrigeerd zijn door wat ze zien.”

 

“Ik show wel graaf af, in elke tekening alles geven.”

 

Je werk is heel kleurrijk en vrolijk vanop een afstand, maar ook heftig voor de toeschouwer.

LUKAS: “Ja, dat is zeker. Er zitten vleugen kritiek in, maar dat is niet de regelmaat.

De heftigheid die in mijn werk zit eerder in het niet kunnen stoppen met expressie te willen tonen. Expressief tekenen is dé manier om gevoelens te uiten. Tekenen kan even expressief zijn als iemand die bij wijze van spreken met potten en pannen loopt te slaan. Tot nu toe sla ik wel echt met potten en pannen in mijn werk. Het is geen kritiek, maar eerder echt leuk om op die manier te tekenen.”

 

Eigen beeldmateriaal

Heb je een doel voor ogen wanneer je begint te tekenen? Of ga je gewoon voor een wit blad zitten?:

LUKAS: “Het hangt er van af. Als ik met een verhaal zit, zit ik wel met “iets” dat ik wil bereiken, maar ik weet op voorhand niet precies hoe dat er zal uitzien. In dat proces zitten ook hele korte schetsen, gericht op de compositie, maar ik heb geen precies beeld van wat ik ga tekenen. Dat evolueert en groeit echt op het blad zelf.”

 

Is een tekening ooit echt “af”? Of evolueert het eindeloos?

LUKAS: Er is wel echt een “af”. Het zit hem in de balans, het moment dat ik voel dat alle componenten kloppen. De balans tussen de kleuren en vooral ook tussen veel- weinig. Dat is heel subjectief en ik weet eigenlijk nooit op voorhand hoe ver ik in een tekening kan gaan. Een rustigere tekening kan evengoed evolueren naar iets heel wild.

Maak jij rustige tekeningen? “lacht” Ik vind rustig eigenlijk maar saai. Ik probeer echt alles te geven in elke tekening. Alles is bij mij eigenlijk al wild op zichzelf. Ook aan een iets rustigere tekening is altijd wel iets vreemd, of iets ‘te veel’.

Eigen beeldmateriaal

 

Ge wilt er wat de kantjes aflopen? Awel ja.

Hoe is dit idee ontstaan?

LUKAS: “Eigenlijk echt “op vraag van”. Het is zo, ik heb recent een boek uitgebracht (VERWIJZING TOEVOEGEN) en dan krijg je continue de vraag “aaaah en wanneer komt uw boek uit?”, “Is uw boek al af?”… En het moment dat uw boek uitgegeven is zijn ze daar al van “ah en zijde al bezig met het volgende?”. Ik vind dat een vreselijke vraag, echt. Ik wou mijzelf eigenlijk nu de tijd geven om gewoon en masse te kunnen denken, tekenen en inspiratie op te doen, ook bij anderen. Wat vrije tijd creëren om zo een nieuwe verhaallijn op te starten.”

Ik vind deadlines op zich wel sowieso een verrijking, omdat je op die manier op een korte periode alles moet geven. Ik vind dat zalig, ge voelt uw werk echt aan en ge moet ook zelf echt werken op dat moment.

Externe opdrachten of aansturingen zorgen ervoor dat ik altijd op een andere manier moet denken. Je wordt aangezet om wat van je eigen pad af te wijken. De truc is dan natuurlijk wel om trouw te blijven aan jezelf en niet ineens roze hartjes met varkens te beginnen tekenen in mijn geval. Je moet wel echt jezelf kunnen blijven binnen een opdracht. Als ik aanvoel dat, dat niet kan, dan neem ik die opdracht ook niet aan.

Eigen beeldmateriaal

Hoe ervaar je de participatie van andere mensen binnen je werk? Heb je het gevoel dat je een stuk van je autonomie afstaat?

Nee juist niet, in dit geval geven zij echt hun auteurschap aan mij af. Ik “steel” ook wel graag, om het zo te zeggen. Ik verwerk van alles uit mijn omgeving in mijn tekeningen. Iedereen die hier binnen dit project met mij komt tekenen doet dit ook wel voor een stuk wel voor mij. Ik probeer mij dit daarna dan toe te eigenen. Ik probeer altijd inspiratie op te doen, dat kan in allerlei vormen. Van slechte tv-programma’s tot een goed gesprek, een museum bezoek… Alles kan en alles mag.

 

Wanneer is dit project geslaagd?

Als ik voel dat ik op z’n minst een bepaalde verhaallijn heb. Dit moet wel de basis vormen voor een nieuw project. Dit is voor mij geen filoutje of louter een brainstorm. Dit moet ergens naartoe gaan anders is het voor mij tijdsverspilling. Tekenen op zich is belangrijk, maar ik zit hier wel met het doel om een volgend boek te maken. In die zin moet dit project wel renderen. Of ja misschien.. Misschien is het niet slagen van dit project ook wel onderdeel van het proces, dan kan ik dit soort van werkwijzen schrappen in de toekomst. En dat is ook heel belangrijk en zou ik bij nader inzien even tevreden mee zijn. Momenteel heb ik wel het gevoel dat ik op een bepaald spoor zit, maar dat kan natuurlijk alle kanten uit.

 

GOESTING van gekregen? Dan even de praktische kant:

Eigen beeldmateriaal

Iedereen wordt nog tot en met 28 maart uitgenodigd om uw artistieke rechten af te staan aan Lukas. Dit in de kunstacademie in Eeklo (Pastoor de Nevestraat 26) op ma-di-vr 16-19u, woe 13-19u en za 9-13u.,Op 28 maart volgt ook de finissage van de lopende tentoonstelling in combinatie met dit project.

The following two tabs change content below.

Iza Wittevrongel

Masterstudente Kunstwetenschappen met een passie voor mode en textiel in historische context. Onderzoekt momenteel de opkomst van de modeboetieks in België na WOII. Heeft haar hart verloren in de UK en is altijd te verleiden tot een stevige sportsessie.
HOME

Ook geschreven door Iza Wittevrongel

Toernieuws De Keyser en de Leiestreek
Iza Wittevrongel — 11 August, 2017

In het begin van dit jaar werd door het Museum van Deinze en de Leiestreek een belangrijk werk van kunstenaar Raoul De Keyser (1930-2012) aangekocht. De Keyser leefde en werkte zijn hele leven in Deinze, wat de sterke link tussen de kunstenaar en het Mudel verklaart. Naar aanleiding van de nieuwe aankoop opende vrijdag 23 juni…

Toernieuws Een nieuwe, zomerse verleiding: de galerie.
Iza Wittevrongel — 30 May, 2017

Al te vaak gaan de vele kunstgalerieën aan ons voorbij tijdens een dagje sightseeing. Als we het al over ons hart krijgen die warme zonnestralen in te wisselen voor iets binnenshuis, draagt onze voorkeur meestal uit naar de grote en/of erkende musea. Vaak lijkt de drempel om een galerie binnen te stappen groter dan bij…

Zoek ons op Google+