De Brugse Triënnale 2018 2.0

 

Herexamens gedaan? Laatste weekje vakantie voor het academiejaar weer start? Boozen en dansen?! Offfff, naar het finissageweekend van de Triënnale Brugge gaan? Belangrijke afwegingen in ’t leven!

Daarbij helpt Museumtoeren graag een handje. In een vorig artikel schreef Dunya al een aardige handleiding, dus geen excuses meer om onvoorbereid te vertrekken!

Beginnen met een kleine opfrissing. Triënnale Brugge, wat is het eigenlijk? In het voorwoord van het programmaboekje staat Zygmunt Bauman vermeld, die schrijft over ‘de vloeibare tijd’ en het idee dat alles in verandering is. Verder dan wat namedropping gaat het niet, maar dat is leuk huiswerk voor de geïnteresseerden. Met als thema ‘vloeibare stad’ wordt de bezoeker uitgenodigd op verschillende ontmoetingsplaatsen in Brugge om kunstwerken niet enkel te bezichtigen, maar ook te beleven en deel uit te maken van het creatieve proces. De Triënnale stelt zichzelf voor als een spannende verkenning van de toekomst, met verschillende locaties die een parcours vormen doorheen de openbare ruimte. Goeie citymarketing voor de ene, een culturele ontdekkingsreis voor de andere…

Het idee is dat Brugge sinds de middeleeuwen een stad in verandering is, waarbij het vloeibare ook staat voor openheid, vernieuwing, samenwerking en dialoog. Maar Brugge is ook letterlijk een vloeibare stad. Daarom staan alle installaties op een rond het water. Toegeven, ondergetekende had dit pas na het vierde werk door dus bij deze bent u gewaarschuwd om niet dezelfde snuggere opmerking (‘da’s hier precies allemaal rond het water’) te maken. En, voor mensen met een belabberde oriëntatie (ondergetekende again) is het dus ook een makkelijke route!

Op naar de kunstwerken nu. Of dat is toch wat ik dacht… Duidelijk zeer onvoorbereid (ik herhaal, het artikel van Dunya!) vertrokken, had ik de connectie met architectuur volledig gemist. Hét campagnebeeld (ik spoil nog niks) geeft die link voor mij namelijk niet helemaal mee.

Het parcours bestaat uit vijftien locaties die wij in een goeie vier uur bezochten (noot: we namen géén dorstlessende tussenstop dus de lokale economie is helaas niet beter van ons geworden). We bezochten alle stops en als laatste wandelden we naar het infopunt. Misschien niet zo’n logische zet, maar daar zit die oriëntatie misschien voor iets tussen… Het infopunt aan de Kraanlei omvat een tentoonstelling die meer context brengt rond de verschillende werken. Eigenlijk is het net leuk om dit op het laatste te doen. Zo zie je nog niet alle werken op voorhand en krijg je eerder een verdieping van wat je voordien zag of waar je zelf nog geen link mee had gemaakt.

De vijftien locaties bespreken is een beetje overdreven, daarom haal ik er graag drie werken waar ik een aantal bedenkingen bij maakte.

Laten we beginnen met het enige project dat naast een esthetische ingreep op korte termijn ook echt iets wil veranderen in de stad. House of time bevindt zich op een oude industriële site en is gericht op de Brugse jongeren. In een participatieproject wordt samen met hen gewerkt aan een ontmoetings- en productieplek. Qua herbestemming kan dat alvast tellen. Er is van alles te beleven! Zo is er een bar, een mini-dansvloer in een oude schoorsteen, een badmintonterreintje, een warmwaterbad (!!)… Allemaal lekker hipjes en een ruimte voor jongeren die misschien hun plek in de stad niet altijd vinden. Zeker de moeite waard om een pintje te gaan drinken, elkaar te ontmoeten en een echt gesprek aan te knopen.

De tweede installatie, G.O.D. is ook een sociaal-artistiek project. De paneltekst pronkt met woorden als participatie maar daar valt nog over te discussiëren. Het Godshuis is een plek waar vandaag heel wat zestig- tot tachtigplussers wonen. Samen met hen is gewerkt rond het idee van een stille ontmoetingsplek. Zowel aan de bewoners als aan de bezoekers van de site wordt de vraag gesteld wat rust voor hen betekent. Het antwoord kan je noteren op een wit vlaggetje en wordt opgehangen zodat andere bezoekers het kunnen lezen. Maar is dat eigenlijk wel participatie? Wordt er verder iets met die informatie gedaan? Wordt een debat op gang gebracht? Hoe worden de respondenten terug opgespoord… Ook het idee dat er nood is aan ‘een ‘offlinezone’ waar het sacrale idee van stilte gekoppeld wordt aan de nood aan rust in de digitale technologische ratrace’ lijkt me voor de bewoners een vreemd concept. Niet om al te veel te willen veralgemenen, maar ligt de tijd van de ratrace voor hen niet al een beetje achter zich? Ik hoop het alleszins toch!

Bon, nu valt het niet langer te negeren. Hét kunstwerk van de Triënnale (of wat sociale media er alleszins inpompen) is de Skyscraper of de Brugse walvis. Volledig bestaande uit plastiek voorwerpen gevonden in de oceaan torent de walvis meters boven het water uit. De kritiek is luid en duidelijk, de installatie spreekt voor zich. De universele problematiek van vervuiling belangt iedereen aan. Toch maakte ik mij een aantal bedenkingen. De walvis is ontstaan uit plastiek opgevist vanop de stranden van Hawaï, wat betekent dat deze naar hier zijn moeten komen via vervuilend transport. Daarnaast bevindt het beeld zich voor een stuk in het water, wat opnieuw microplastics afgeeft en naar de zee voert… Opruimacties aan de Noordzee en een platvormpje net boven het water en ik ben volledig mee in het verhaal!

Nog een kleine overpeinzing voor teksten-lezers zoals ik. Wat opvalt in alle communicatie is de focus die ligt op het ontmoeten en het vinden van rust in de stad. Nu niet om de fiere Bruggeling voor het hoofd te stoten, maar is dat nu net waar Brugge sowieso al voor staat? Een wild uitgaansleven heb ik er zelf alleszins nog niet ontdekt (maar je weet nooit waar die massa Japanners toe in staat is!). Voor mij was het misschien leuker geweest om de rust net uit te dagen. Ook zie ik een discrepantie tussen plekken die uitnodigen tot ontmoeting en zelfs beweging, maar dit tegelijk ook tegengaan. Zo bijvoorbeeld bestaat het werk floating island uit honderden witte touwen die dienen als hangmat of leuning. Zoooo aanlokkelijk, maar helaas  staat niet ver van het paneel op een bordje ‘do not climb the ropes’ te lezen…

Aanrader, de triënnale? Als je geïnteresseerd bent in architectuur, stadsinterventies en nadenken over alternatieve vormen van leven in de toekomst, JA! Als je meer zoekt naar kunst, blijf je een beetje op je honger zitten. Al kan architectuur natuurlijk ook een kunstvorm zijn en is het boeiend om met nieuwe denkwijzen en visies in contact te komen.

En oh ja, omdat herhaling zorgt voor herinnering: wil je volledig mee zijn (eventueel zelfs zonder uit je luie zetel te hoeven komen)? Lees dan zeker ook Dunya’s impressie van de Triënnale hier!

The following two tabs change content below.

Emma Verschraegen

Verliefd op overweldigende museale ervaringen voor alle zintuigen, storytelling, goed geschreven tentoonstellingsteksten (bestaan die?), gepassioneerd historica koloniale geschiedenis, (ja, die bestaan!) content met de ‘gewonigheid' van het leven, nog altijd op zoek naar een museumspel voor volwassenen: hoe zo, te oud?!
HOME

Ook geschreven door Emma Verschraegen

Museumtoeren gaat vreemd museumtoeren gaat vreemd: Museum Voorlinden in Wassenaar
Emma Verschraegen — 15 June, 2018

Als Museumtoeren vreemd gaat, is Nederland the pretty mistress! Een tijdje geleden bracht Museumtoeren mij daarom naar Museum Voorlinden in Wassenaar. Wassenaar, of all places?! Inderdaad! Beginnen doen we daarom met enkele interessante feitjes over Wassenaar. First: het is een gemeente in de Nederlandse provincie Zuid-Limburg. Als we Wikipedia mogen geloven, biedt Wassenaar onderdak aan…

Zoek ons op Google+