IT’S ALL IN THE EYE OF THE BEHOLDER

Afgelopen zaterdag was het eindelijk zover… Mijn ontmoeting met de man achter de prachtige, geënsceneerde fotografie genaamd Bart Ramakers. Hij groeide op in het Maasland, onder de schaduw van de gebroeders van Eyck. We spraken af in het Dr. Guislain Museum samen met een paar leden van zijn meesterlijk team. Een gezellig koffietje, een historische locatie, originele vragen en zotinteressante ideeën afkomstig van sterke persoonlijkheden. Dit is hoe een interview opeens transformeerde naar een vruchtbare namiddag vol bruisende dialogen.

Kan u zichzelf even voorstellen?

Ik ben Bart Ramakers en ik probeer in fotografische taferelen een nieuw soort mythologie te creëren. In de fotografie verwerken wij een heleboel elementen uit de kunstgeschiedenis, mogelijke mythes, fabels, sprookjes, epossen uit het verleden die wij laten samensmelten tot een mythologie voor de nieuwe wereld.
Mijn vader heeft enorm veel invloed gehad, het begon allemaal bij hem. Hij was een onderwijzer en stimuleerde mij altijd om te tekenen, te schilderen en boeken te lezen. Ik heb mijn jeugd gespendeerd voornamelijk met mijn neus in historische boeken. Echter, toen ik besliste om mijn hogere studies op de Kunstacademie te doorbrengen, zei hij dat ik toch maar beter ‘echte’, ‘serieuze’ studies kon doen. Het minst ernstige wat ik toen kon bedenken was ‘Geschiedenis’. Op die manier kon ik toch nog boeken met gravures verorberen. Ik heb die studies toen afgerond met een thesis over ‘toekomstvisies in stripverhalen’ maar het was mijn manier om mijn geboeidheid in verhalen en tekeningen tot uiting te brengen. Kort daarna ben ik in de reclamesector gerold omdat het toen de beste manier was om creativiteit en tekenen te mengen met toch wat geld verdienen.
Nu op dit moment komen al die interesses: tekenen, boeken lezen, schilderen… samen want ik beschouw de foto’s eigenlijk meer als schilderijen dan als pure fotografie. Ik ben heel blij omdat al die passies nu samenvloeien in mijn werk. Ik werk voor de rest samen met een team waaruit een toffe portie waanzin komt en we gieten alles in een sprookjes- en mythologische format omdat dit het thema is waar we nu rond werken.

Hoe zou u, uw werk omschrijven voor iemand die het nog nooit gezien heeft?

Oude verhalen en mythes proberen wij om te toveren tot een hedendaagse variant. De dag van vandaag worden wij zo overstelpt met informatie waardoor zulke zaken van onze cultuur helemaal bedolven raken onder deze informatie of die door bv. Walt Disney worden versuikerd. Het is voor mij heel belangrijk om de essentie terug boven te halen en daar iets creatief mee te doen. Wij zijn zoveel kwijt geraakt in de periode van de Verlichting. Realiteit en fantasie kunnen niet meer één zijn in onze maatschappij. Iets is waar of onwaar. Dit is volgens mij een gigantische verarming. Wij proberen om op onze bescheiden manier die band tussen fantasie en werkelijkheid terug te smeden. We willen er graag voor zorgen dat er een gezonde portie onmogelijkheid in de werkelijkheid sijpelt. We denken dat de maatschappij gebaat is met een portie waanzin.

 

 

Is er kritiek op onze hedendaagse samenleving terug te vinden in uw werken?
Laten we beginnen met religie. Een onderwerp dat zwaar onder vuur ligt op dit moment. Ikzelf ben opgegroeid met het katholieke geloof waarin schuld en lijden onlosmakelijk verbonden is met ons bestaan en dat wij door te boeten voor onze zonden, gered kunnen worden. Ik heb nu het typische beeld voor mij van Jezus die voor ons allen geleden heeft aan het kruis en ik heb met die visie toch problemen. Ik denk dat we de verkeerde religies hebben. Spiritualiteit is belangrijk om de dingen die ons overstijgen te proberen te vatten. Het probleem zit hem in het feit dat ze altijd met pasklare oplossingen komen en ons in een keurslijf proberen te dwingen die je vervreemden van jezelf. In een aantal werken hebben we dat dan ook verwerkt o.a. ‘War Of The Roses’ of in ‘Agnus Dei’. Heel typerend voor mijn werk is een triomfantelijke vrouw, die dan in het geval van ‘War Of The Roses’ omringd is door opgeofferde mannen. Of in ‘Agnus Dei’ zich bevind tussen andere vrouwelijke apostelen die met liefde onze wereld gaan redden. Dat is iets waar ik in geloof, misschien wat naïef van mij maar volgens mij zullen liefde en af en toe een beetje schoonheid de wereld redden.

LastSupper45664ELLR

(Agnus Dei)

 

 

Strangers in the night-58

(making of ‘Agnus Dei’, copyright Bart Grinaert)

 

Nog een vorm van kritiek is eigenlijk onze reactie op de ‘Walt Disney-sering’ en de zelfcensuur. Nu heel recent proberen we een aantal grenzen te verleggen op dat vlak. Hoe langer we bezig zijn, hoe meer we moeten nadenken over wat mag en wat kan. De sociale media zit langs de ene kant vol met allerlei vulgaire toestanden maar tegelijkertijd leggen ze ons een puriteinse moraal op die geen ruimte laat voor enige afwijking van de norm. Dat is een gigantisch probleem, vind ik. Steeds meer mensen worden gerapporteerd omdat een tepel te zien is, of soms zelfs dat niet. Ik ben ervan overtuigd dat naakt en seksuele beleving en het experimenteren ermee, een essentieel onderdeel van onze maatschappij is en al altijd is geweest. Van bij het begin van de menselijke geschiedenis tot nu, denk aan de oude Grieken, de Romeinen, de Egyptenaren, … en dat is een luik dat nu helemaal achter de gordijnen wordt geschoven. Ik vind dat dat doorbroken moet worden. Wij ageren nu niet op het directe niveau zoals activisten maar wij proberen dieper te gaan. We kijken naar hoe we tegenover anderen staan en of we al dan niet nog de ruimte krijgen om onszelf te zijn en te laten ontwikkelen. Het draait hem meer om de persoonlijke thematieken.

 

Hoe kunnen we een werk van u het best benaderen? 

Dat moet iedereen zelf maar ondervinden. Mijn overtuiging is dat wij iets maken waar wij veel van onszelf in steken maar vanaf het moment dat het ophangt of ergens staat en dat het de confrontatie aangaat met de ‘toeschouwer’, is het tussen de persoon zelf en het werk dat het moet klikken. Er zijn verschillende trajecten die mensen vaak doorlopen. Je hebt er die kijken en iets herkennen uit hun eigen leven. Bepaalde mensen herkennen zichzelf in mijn werken. Ik laat hen natuurlijk begaan. Voor mij geldt het principe: “It’s all in in the eye of the beholder”. Uiteindelijk zijn mensen spiegelcamera’s die alles reflecteren op hun leven. Er zijn evenveel interpretaties als dat er mensen zijn. Natuurlijk zijn er ook mensen die er niets van snappen. Die kijken dan naar mijn werk en focussen zich puur op het esthetische, wat natuurlijk ook een manier kan zijn om mijn werk te benaderen. Dan zijn er nog mensen die alles tot in het detail gaan bekijken, en gelukkig hebben we daar genoeg voor gezorgd! Er is geen zaligmakende manier om het te zien. Dat maakt het juist zo boeiend dat alles gebeurd tussen de twee oren. Kunst moet geen antwoorden bieden, kunst moet vragen stellen.

 

Hanteert u bepaalde principes bij het creatief proces? Is er een bepaald stramien dat u volgt?

Er zijn verschillende soorten creatieve processen… Laten we starten met de optie waar ik alles opeens zie voor mijn geestesoog. ‘The War Of The Roses’ is daar een voorbeeld van. Dat zijn visioenen die ik daarna maar heb uit te werken. Dan start het proces van modellen zoeken, een locatie vinden, kostuums zoeken… Dat kan van een paar weken tot een paar maanden soms zelf jaren duren.
Een ander traject is dat ik gewoon op een tentoonstelling of een receptie kom en dan bots ik tegen iemand en die stelt zich dan voor. Als ik dan die persoon verder op zoek en iets vindt waar we samen mee aan de slag kunnen en dat we elkaars ideeën kunnen gebruiken, dan gebeurt het gewoon. Dit was zo bij ‘Le Principe D’ Equivalence’. Deze zijn dan ideeën die vaak maanden blijven broeden onder de hersenpan en opeens vallen alle puzzelstukken ineen.
Een derde manier is dat ik een plaats bezoek en opeens zie ik een heel verhaal voor mij. Dit zijn verhalen die zich van begin tot einde ontwikkelen in mijn gedachten. Dan probeer ik daar een fotografisch tafereel van te maken.
We zoeken elke keer een andere manier van aanpakken, vaak heel improvisatorisch. Ik heb vaak foto’s in mijn hoofd waar er niet van het idee mag afgeweken worden. Maar soms is het idee vrijer en dan is het vaak ‘in the moment’ een soort groepsproces. De mooiste dingen ontstaan als alles perfect is geregisseerd en er dan nog iets extra gebeurt. Dit is heel moeilijk om uit te leggen, dit kan zijn door de modellen, de zon die opeens schijnt, de locatie… Dan heb je als eindresultaat zo die ene foto die boven alles uitsteekt.

MontageWarOfRosesJLR1

(War Of The Roses)

Wie was/ is uw grootste inspiratiebron? Heeft u een voorkeur voor een bepaalde kunstperiode?

Dat is een heel lastige vraag… Ik heb er een heleboel. Het zijn een aantal zeer grote cinéasten bijvoorbeeld: Frederico Fellini, Woody Allen, Baz Luhrmann, Jean Cocteau… Hun storytelling en regie is voor mij enorm boeiend om te verwerken. Maar er zijn ook inspiratiebronnen op een heel andere manier bijvoorbeeld opera’s, Faust van Berlioz, Verdi, Puccini… Ik hou van het bombastische van opera’s. Daarom dat het barokke van Rubens en Rembrandt mij ook interesseert. Bij de schilderkunst is Caravaggio voor mij de grootste inspiratiebron. De schilders zijn belangrijk voor hun esthetiek, compositie, licht, kleur…Van thematieken ligt mijn interesse dan enorm bij Félicien Rops. Bij de fotograven denk ik dan aan Jan Saudek, Joel Peter Witkin. En stripverhalen! Veel stripverhalen, zoals de verhalen van Enki Bilal en als het gaat om verhalen vertellen dan verkies ik Jacques Tardi. Het zijn diverse inspiratiebronnen maar ik denk dat je van elk wel iets zal kunnen terugvinden in mijn foto’s. Ze zijn elk op hun eigen manier belangrijk voor mij.

 

Merkt u een evolutie op in de fotografiekunst?

Fotografie is een draak met veel koppen natuurlijk. Het discours is dat er nu geen discussie meer bestaat over het feit of fotografie al dan niet een kunst is. Het is algemeen aanvaard sinds de conceptuele kunst triomfeert. In de praktijk merk ik wel, misschien is het al dan niet nationaal gebonden, dat de reportagefotografie gecelebreerd wordt. De vraag of mensen er voor openstaan? Ik denk van wel, steeds meer en meer. Maar of het als een volwaardige vorm van kunst wordt beschouwd? Dan merk ik wel dat mensen hun voorkeur nog steeds meer gaat naar pure ambacht van de schilderkunst. Over fotografie wordt nogal snel gezegd: “Oh, maar dat kan ik ook!”. Daarboven wordt fotografie nog vaak gezien als ‘decoratie’, er wordt niet altijd moreel naar de foto gekeken maar meer als in “Zou dat kleur passen bij mijn sofa?” De vorm neemt soms meer over dan de inhoud. Maar dit is de verantwoordelijkheid van de toeschouwer.
Ik heb het gevoel dat ik met die gefotografeerde taferelen me nog wat bevind in een No- Mansland. Er zijn wel nog fotografen die het ook doen. Het wordt niet als schilderkunst gezien, door fotografen wordt het ook niet als fotografie gezien, maar wat is het dan wel? Wat voor plaats moet het hebben? Het is een vraag die leeft bij ons. Het is een goede zaak dat de reportagefotografie nu toptijden kent. Ikzelf heb veel respect en bewondering voor hun werk. Maar er is nog veel werk voor de emancipatie van de fotografie.

CF042512HLLR1-1024x769

(Out of the Blue)

Welke hedendaagse fotografen/ kunstenaars kan u ons aanraden en waarom?

Frédéric Fontenoy, is iemand die ik onderweg heb ontmoet en nu een goede vriend is. Hij heeft één universum en dat is zijn appartement in Parijs, één kamer daarvan wordt gebruikt voor zijn fotografische uitspattingen. Het wordt door veel mensen als sadistisch of masochistisch werk beschouwt. Als je daarentegen kunt observeren op een intelligente manier dan zie je een heleboel referenties naar allerlei vormen van kunst en naar de familiale geschiedenis van Fontenoy zelf. Het is een man waar ik veel bewondering voor heb. Vooral voor zijn apart universum, dat te weinig gewaardeerd wordt.
Wie mij enorm positief verbaast… Even voor de duidelijkheid, ik heb een hekel aan alle ‘pseudo- Luc Tuymansen’ in deze wereld, maar Koen Filet vind ik dus wel goed bezig zijn. Koen Filet doet enorm intelligente dingen. Hij is gevraagd geweest door het aartsbisschoppelijk paleis om een portret te maken voor in de galerij. Je ziet de aartsbisschop een beetje onderuitgezakt in zijn zetel zitten en hij glimlacht lichtjes. Het is geen typisch staatsportret van een of ander groot figuur. Dat vind ik een heel sublieme manier om aan kunst te doen. Volgens mij heeft hij hier het begin van een statement gemaakt die vragen kunnen oproepen maar die natuurlijk geïnterpreteerd en gevat moeten worden. Voor mij is het altijd enorm boeiend als kunstenaars iets op een eerlijke manier kunnen destabiliseren of vragen stellen.
Koen Vanmechelen is ook een eerlijke man die bezig is op vlak van diversiteit en een globale samenleving op een integere manier.

 

Wat hoopt u dat u voor de jongere generatie kan betekenen?

Ik ben eigenlijk heel blij verrast, ik merk dat jongeren enorm geboeid zijn door verhalen en vooral diegene die je niet vindt in de massamedia. Als je naast de bekende verhalen, onorthodoxe varianten plaatst dan staan jongeren daar enorm voor open. Vooral omdat ze veel verhalen, waar ik me op baseer, soms gewoonweg niet meer kennen. Ondanks dat ik geen volgeling ben van de kerk, ergert het mij soms dat wanneer men voor zo een groot schilderij staat, men vaak het verhaal achter deze doeken niet meer weet. Tegelijkertijd is het zo fascinerend voor hun, dat het verhalen zijn die ze niet kennen. Het is nu niet dat we tegenwoordig naar de mis zouden gaan uit die interesse voor die verhalen. Dus als wij met losse eindjes daar terug zaken van tot leven kunnen roepen dan staat men daar wel voor open en is men wel gemotiveerd. Let op, ik vind dat niet alleen belangrijk voor Christelijke verhalen, er zijn ook dingen uit de mythologie die zo van belang zijn, bijvoorbeeld het verhaal van het “Paard van Troje”. Het zijn zo’n boeiende verhalen en kennelijk zit er ook iets van waarde in voor de jongeren die (hopelijk) een nieuw licht kan werpen op allerlei vragen die ze zich stellen. Ik denk dat er een stukje zingeving mankeert en mythologie is een belangrijk aspect om die zingeving terug te krijgen in onze samenleving. Het valt me precies op dat ook de jongeren hier aan toe zijn en hun reacties op mijn werk bevestigen volgens mij wel gedeeltelijk dat wij bepaalde leemtes kunnen opvullen.

 

Zijn er nog bepaalde grenzen die u in de toekomst graag zou aftasten?

We gaan proberen om nog dieper in de catacomben van het onderbewuste te bewegen. We zullen proberen om een aantal taboes te sneuvelen. Niet om te choqueren maar het valt ons op dat onze fotografie meer overkomt als mensen verbijsterd zijn. Ik vind dat mijn vroeger werk soms te mooi is. Hetgeen wat wij erin steken komt er niet altijd voldoende uit omdat mensen bij het esthetische blijven steken. Af en toe kan je ze wat interpelleren met wat bloed, naakt of geweld maar we zijn heel bewust ideeën aan het uitwerken waar we toch een aantal taboes gaan doorbreken maar meer ga ik daar nu nog niet over vertellen. Kort samengevat: er komt meer Freud en Jung, het seksuele en het onderbewuste, Elektra- en Oedipuscomplex…
We zijn verder nog bezig met een reeks ‘Automaten voor een betere wereld’. Een aantal tekorten die wij nu in onze samenleving hebben, willen wij aan de hand van die machines, oplossen. Een equivalent van de machine in onze foto van ‘Hairdresser On Fire’, dat eigenlijk het prototype was. We noemen het toestel, ‘de Conformat‘, we broeden er al een jaar op over hoe we het het beste gaan uitwerken. Dit toestel zal ons moeten helpen om ons te conformeren aan de maatschappij, als dat een behoefte zou zijn. Je wordt gescand door het toestel, heel jouw persoon wordt in kaart gebracht en dan wordt er gekeken, hoe zit het met: hobby’s, libido, financiële situatie… En dan kijken we hoe we alles moeten herprogrammeren om jou beter te laten passen in jouw omgeving. Het kan ook omgekeerd, als je het gevoel hebt dat de maatschappij jou al te veel heeft laten aanpassen dan kan je er langs de andere kant in en dan kan je eruit komen als een rastafari, een strijder van de rebellen, een kunstenaar, wie weet…

150522-Kapperszetel52091BLR

  • (Hairdresser On Fire)

Na dit uiterst boeiende interview hebben we samen met het hele team nog de expositie ‘Vuil Vel’ bezocht in het Dr. Guislain Museum dat verdacht veel gelijkenissen met de ideeën van Bart Ramakers vertoonde. Zo zie je maar, het zijn thematieken die leven onder de mensen. Enorm boeiende gespreksonderwerpen en vertelstof voor op het komende familiefeest? Onder vrienden? Personeelsrecepties?? Redenen des te meer om Bart Ramakers in de gaten te houden voor de nabije maar ook verre toekomst.

 

AppetizerFBmetboekLR-1021x1024

The following two tabs change content below.

Naomi Hubert

Alex Turner zou me beschrijven als volgt: “A seventies head but a modern lover.” Ik trippel, draai, spring en ga al dansend door het leven (wat je vrij letterlijk kan nemen). Voor mij staat een wekelijkse soep van hiphop en modern/jazz op het menu. Ik ben sociaal accident in wording aka studente Sociaal- Cultureel Werk. Naast mijn gezoem als bezige bij door het studentikoze landschap, heb ik gelukkig nog wat tijd voor een goed boek en een tas koffie of thee, de ideale afrodisiaca voor mijn hersenen. “Was het nu ’80, ’90 of 2000?” Muziekliefhebber ben ik alvast! Vraag me niet naar mijn favoriete stijl, artiest of album... I can't kill my darlings. Mijn lijfsspreuk? "Geniet! Geniet intens." en zoals Lana Del Rey en Oscar Wilde ooit zeiden: "Life imitates Art".
HOME

Ook geschreven door Naomi Hubert

Artikel MY STRANGE ADDICTION: ART
Naomi Hubert — 28 December, 2016

Iedereen heeft wel een stiekeme verzameling waar hij geen afscheid van kan nemen: vinylplaten, posters, handtekeningen, pokémons, kortingsbonnen… Voor Solomon R. en Peggy Guggenheim lag de ambitie iets hoger, namelijk kunst. De nieuwe tentoonstelling in Brussel “Guggenheim: Full Abstraction”  is een prachtige illustratie van hun verzamelwoede. Kleur bekennen De tentoonstelling begint met enkele surrealistische werken die…

Artikel Ik zie, ik zie…
Naomi Hubert — 5 December, 2016

Ik zie de toekomst! Geloof het of niet, maar sinds ik de expositie “A Glimpse Of Where We’re Going” bezocht heb, kan ik de toekomst voorspellen. Nou ja, misschien niet alles… Het STAM zorgt ervoor dat iedere bezoeker kennismaakt met de verscheidene toekomstvisies van Gent. Als studente sociaal werk ben ik op deze tentoonstelling volledig…

Artikel Liever snel naar de hel…
Naomi Hubert — 2 October, 2016

We konden zelf geen betere introductie geven dan Bart zelf, vandaar dat we graag dit artikel begonnen met zijn filmpje. Onze volgers op Instagram konden al snoepen van ons avontuur op de set bij Bart Ramakers. Vanaf vandaag maken we graag iedereen warm voor nieuw werk/ een nieuwe tentoonstelling van Bart, wij waren alvast aanwezig…

Artikel Le surréalisme, c’est moi!
Naomi Hubert — 26 August, 2016

Salvador Dali, een opmerkelijk figuur Een veelbesproken persoonlijkheid en begrip Ook al lag hij af en toe door zijn bekende quotes onder vuur Bijvoorbeeld: “Het surrealisme? Dat ben ik!” Zijn kindertijd zal zijn persoonlijkheid voorgoed tekenen Zo had hij van kindsbeen af van sprinkhanen enorme schrik Een ontmoeting met Freud legde het onderbewuste steeds meer…

Artikel Keuzestress zonder te moeten kiezen
Naomi Hubert — 22 August, 2016

Als half- Gentenaar kan ik met volle overtuiging zeggen dat ik trots ben op het pareltje aan het Citadel. Deze week bezocht ik vol goede moed het S.M.A.K. én ik werd alweer aangenaam verrast. Zodanig dat ik zelfs bijna tijd te kort had. De tijdelijke exposities die nu bezig zijn, zijn écht een bezoekje waard….

Artikel Vinyl geeft je vleugels
Naomi Hubert — 17 August, 2016

Als muziekliefhebber kon ik “The Vinyl Frontier” absoluut niet missen. Mijn drukke zomerse agenda maakte het voor mij niet makkelijk, maar gelukkig kon ik op deze zonnige dag toch even langs Oostende passeren voor deze expositie over vinyl. Jawel, je hoort het goed, die zwarte schijven die sommige mensen nog afdraaien met een pelikaan ofwel…

Artikel THE DARK SIDE OF THE MIKHAILOV
Naomi Hubert — 14 March, 2016

Alvorens ik begin om jullie warm te maken voor de tentoonstelling “Ukraine” van “Boris Mikhailov”, wil ik de sfeer van het FOMU Antwerpen binnenhalen in jullie huiskamer. Klik op Pink Floyd, zij kunnen me helpen bij deze virtuele rondleiding. Als je de expositie binnenwandelt, hoor je eerst lawaai, vervolgens zegt je brein: “Hé, dat is muziek!” en voor je…

Artikel (BEL)POP IS ART
Naomi Hubert — 21 January, 2016

POPULAIR Uitspraak:[popyˈlɛ:r] 1) wat veel mensen leuk of aantrekkelijk vinden 2) eenvoudig en begrijpelijk   In de helft van vorige eeuw ontwikkelde er zich een nieuwe kunststroming in allerlei verschillende landen, die stroming kennen wij nu allemaal onder de naam “Pop Art”. De jaren ’60 waren de toptijden voor deze stroming. De consumptiemaatschappij bereikte een hoogtepunt wat…

Artikel WANDELEN DOOR EEN BEZIELD GRIJS UNIVERSUM
Naomi Hubert — 30 December, 2015

Momenteel loopt er een interessante expositie in het M.S.K in Gent genaamd ‘Raaklijnen’. Kunstenaars gaan opzoek naar allerlei grensgebieden tussen zichzelf en de medemens, tussen natuur en cultuur, tussen heden en verleden… De focus ligt op die grijze zone waar de afbakening verdwijnt en er allerlei alternatieven ontstaan. Er is een zekere wederkerigheid tussen alles. Alle…

Artikel THE FINAL COUNTDOWN #5
Naomi Hubert — 28 December, 2015

We mogen er zeker van zijn, 2015 was het jaar waarin men met allerlei throwbacks naar ons hoofd gooide. Je kon er niet omheen op de sociale media. Throwback Thursday, Throwback Tuesday, TBT… Het is nu eenmaal zo dat we als mensen graag terugblikken naar mooie(re) tijden. Daarom dat ik zoals mijn andere redactieleden het niet…

Artikel CHILDHOOD RUINED
Naomi Hubert — 27 December, 2015

“Laat je nagels zien, laat je haren zien. Zijn ze schoon en fris? Alles schoon, alles keurig? Alles schoon, alles fleurig?” Het kinderliedje van Meneer Kaktus kwam direct in mij op toen ik de titel van de nieuwe expositie in het Dr. Guislain  Museum zag, alhoewel het er bitterweinig mee te maken heeft. “Vuil vel”, een expositie klein…

Artikel COMING SOON: KOTROUTE 2015
Naomi Hubert — 16 November, 2015

Het is weer zover en oh wat zijn we blij bij onze Toerredactie. Een van de tofste momenten uit het academiejaar. In deze periode waar het vroeg donker is en de wind guur zich een weg blaast door de dagen, dat zijn de momenten waarop we allemaal niet genoeg kunnen krijgen van een beetje gezelligheid….

Artikel WIE HET SCHOENTJE PAST…
Naomi Hubert — 22 September, 2015

Het Modemuseum in Antwerpen heeft een nieuwe expositie en dat mag geweten zijn. De tentoonstelling werd op voorhand verwend met veel publiciteit. “Footprint” is de naam en zoals je al kan vermoeden gaat het over schoenen, schoenen en nog eens schoenen. Een walhalla voor de fervente shopper maar ook voor iemand met een interesse achter…

Artikel TIEN BEAUFORT AAN DE KU(N)ST
Naomi Hubert — 24 July, 2015

Tijd voor het wekelijks verslag van Beaufort. Deze week stond Provinciaal Domein Raversijde op het programma. Wie aan Raversijde denkt, denkt meteen aan cultureel erfgoed. Beaufort slaat werkelijk in als een bom. Moderne kunst op vastgeroeste locaties doet altijd wat stof opwaaien. Velen begrijpen het verband niet. Hopelijk kunnen wij jullie wel warm maken en…

Artikel ZOETE ZONDE IN HET AARDS PARADIJS
Naomi Hubert — 20 July, 2015

“Parapapaparapapa… Let’s misbehave.” Het liedje dat na ‘Trouble in Paradise’ lang nazindert. De tentoonstelling samengevat in een onschuldig melodietje. Deze expositie draait om de mysterieuze fotografie van Bart Ramakers. Bart Ramakers is geboren in de gouden jaren ’60 en is veel meer dan alleen een fotograaf. Hij regisseert taferelen die tot in het kleinste detail in…

Artikel Verfrissend: Neem een duik in het archief van Jef Geys
Naomi Hubert — 17 July, 2015

Jef Geys is een bekende naam in het Vlaamse kunstlandschap. Hij staat erom gekend om graag te breken met alle vaststaande ‘regels’. Hij probeert kritisch te zijn en kennis mee te geven. Het werk van Geys vraagt altijd om een woordje uitleg en dat is niet anders bij deze tentoonstelling momenteel in het S.M.A.K. Voor…

Weekendtip WEEKENDTIP: Op wandel met Chagall
Naomi Hubert — 19 June, 2015

Koninklijke Musea voor Schone Kunsten in Brussel organiseren al een tijdje een opvallende expo over Chagall. Zo wat een 200-tal werken worden tentoongesteld die hij geschilderd heeft. Chagall is een van de bekendste schilders uit de 20ste eeuw en zijn werk maakt duidelijk waarom. Neem zeker een kijkje want de expo loopt nog tot 28…

Weekendtip WEEKENDTIP: Voor de handige creatieveling
Naomi Hubert — 28 May, 2015

Het KMSKA in Antwerpen zorgde deze maand voor een tof initiatief. Komend weekend mogen ingeschreven bezoekers in 28 uur tijd een tool ontwerpen die kunst doet beleven van hun huidige tentoonstelling Tour de France.  De digitale tool moet gesteund zijn op de 19de- en 20ste-eeuwse Franse kunstwerken uit de expo. Programmeurs, developers en deviners, conceptmakers, grafici, tekenaars,…

Artikel Bourgeoisie in de huiskamer
Naomi Hubert — 26 May, 2015

De piano is één van de meest begeerde instrumenten ter wereld. Iedereen kan zich een beeld vormen van de prachtige vleugelpiano’s of de funky synthesizers. De witte met zwarte toetsen laat niemand onberoerd. Velen vragen zich misschien af hoe dit complexe instrument geproduceerd wordt? Momenteel vind je het antwoord in het MIAT in Gent. De…

Weekendtip WEEKENDTIP: De Onmisbare Vijf voor Erfgoeddag
Naomi Hubert — 23 April, 2015

Dit weekend staat natuurlijk al maanden in onze agenda omcirkeld want het is weer Erfgoeddag! We pikten onze Onmisbare Vijf uit de 650 (!) gratis (!) activiteiten die zondag op het programma staan! nr. 5: Ons Leven vzw (Tongeren) Voyageurs: Geboren reizigers! (expo) In ieder van ons schuilt een kleine voyageur. Wie wil er nu niet…

Artikel Dries Van Noten: een ervaring voor alle zintuigen!
Naomi Hubert — 21 April, 2015

  Antwerpen, dé stad in België waar mode een basisbegrip is. Bovendien is de modeacademie van Antwerpen een bekende hogeschool binnen de modewereld. Een betere plaats voor het Modemuseum, kon er dus niet zijn. België heeft al heel wat gerenommeerde modeontwerpers de wereld ingestuurd, de bekendste zijn ongetwijfeld de ‘Antwerpse zes’: Walter Van Beirendonck, Marina…

Zoek ons op Google+