museumtoeren gaat vreemd: Museum Voorlinden in Wassenaar

Als Museumtoeren vreemd gaat, is Nederland the pretty mistress! Een tijdje geleden bracht Museumtoeren mij daarom naar Museum Voorlinden in Wassenaar.

Wassenaar, of all places?! Inderdaad! Beginnen doen we daarom met enkele interessante feitjes over Wassenaar. First: het is een gemeente in de Nederlandse provincie Zuid-Limburg. Als we Wikipedia mogen geloven, biedt Wassenaar onderdak aan heel wat vermogende bewoners, bedrijven en consulaten. Zo zouden koning Willem-Alexander en koningin Maxima er een landgoed hebben als je aan royal-spotting wil doen. Ook is Wassenaar de thuisbasis van het pretpark Duinrell, waar kinderdromen van wildwaterbanen uitkomen. Een beetje het Knokke-Le-Zoute (zonder zee?) van Nederland met andere woorden!

Museum Voorlinden is een particulier museum dat de grootste privécollectie voor moderne en hedendaagse kunst in Nederland bezit. Particulier betekent hier dat een chemie-industrieel in 2016 zomaar kan beslissen dat hij een museum voor zijn collectie wil. Maar, belangrijker voor ons, dat een kaartje €15 kost. Iets meer dus dan het gemiddelde museumbezoek voor jongeren in België, maar ook niet meer dan andere musea in Nederland. Bon, zodra je over de initiële financiële shock bent, kan het genieten beginnen!
Het museum is gevestigd middenin een natuurgebied en bestaat bijna volledig uit glas, waardoor het lijkt alsof je in een reuze glazen kooi vogels komt spotten. Door het binnenkomen van zoveel natuurlijk licht zien de werken er steeds anders uit naargelang het moment van de dag en het weer buiten. Die interactie met de omgeving lijkt over het algemeen een belangrijk thema. Zo staan er in het museum verschillende bankjes die niet naar de kunstwerken maar naar buiten gericht zijn (wat best een grappig zicht is eigenlijk).

Maar goed, laten we het erover eens zijn dat het nogal zonde is om enkel gefascineerd te zijn door de natuur als je net het diepe Nederland bent ingetrokken om een kunstmuseum te bezoeken. Omdat er vaak wisselende tentoonstellingen zijn en een tripje Wassenaar misschien niet onmiddellijk op je agenda staat, geef ik hieronder graag een overzichtje van een aantal highlights in de permanente collectie.

Twee werken vormen voor mij de trigger voor mijn bezoek. Het eerste is een ‘immursive work’, gemaakt door de Amerikaan James Turell. Immursive works gaan uit van een ‘onderdompeling’ in een bepaald werk. Je hoeft er niks van te snappen, geen kunsthistorische achtergrond te hebben, je hoeft kunst zelfs niet eens leuk te vinden. Je moet het werk eigenlijk gewoon over je heen laten komen. Turell wordt beschouwd als een van de grootste ‘land art’ kunstenaars en ziet daarbij de lucht als zijn atelier. Zijn levenswerk bestaat uit het creëren van ensceneringen met licht en ruimte die opmerkelijke optische effecten teweegbrengen. Het werk in museum Voorlinden heet Skyspace en is speciaal ontworpen voor de locatie. Het is een ruimte met een vierkant gat in het dak, waardoor je recht naar boven kijkt en de lucht op een heel nieuwe manier ziet. Tijdens mijn bezoek is het regenachtig, waardoor de kamer in principe gesloten moet blijven voor de veiligheid. Maar! Na wat zorgvuldig gefleem en een oprecht triestige pruillip doet het personeel de ruimte uiteindelijk toch open. Het is heerlijk om gewoon even te zitten op de banken in de ruimte en naar boven te kijken. Het is bijna surreëel, binnen zitten maar toch nat worden door de regen, kijken door een raam naar boven dat geen raam is… Aangezien dit allemaal heel bizar klinkt, hieronder een foto!

 

 

Het tweede werk op mijn lijstje kunstspotting is er één van Ron Mueck. Het leuke is, you don’t see it coming! Plots draai je de hoek om (nadat je trouwens net in een metershoog metalen labyrint bent verdwaald) en daar zitten ze dan. Twee oude mensjes onder een parasol, couple under an umbrella.

Je waant je onmiddellijk op het strand, in de zomer, een drukke dag aan de Belgische kust of net een idyllisch verlaten plekje ergens bij de oceaan. De man en vrouw hebben iets vertederend, er straalt een rust uit van het beeld. Hoewel ze fysiek gewoon neerzitten, kan je ze bijna zien mijmeren en nadenken.
Critici kunnen de hyperrealistische beelden van Mueck misschien ‘te weinig kunst’ vinden, maar ze zijn wel adembenemend gemaakt. Je voelt je bijna betrapt als je gaat staren naar de perfect gemaakte plooitjes in de huid, de vetrolletjes die door het badpak van de vrouw piepen of de haren op de knieën van de man. Mueck gebruikt hiervoor trouwens echte haren die hij één voor één op de huid zet. Ook zit op de iris in de oogbol een echte lens, die licht en omgeving reflecteert als een echt oog. Alles is gedetailleerd en exact, het toont de mens in al zijn (im)perfectie. De werken van Mueck tonen vaak mensen in verschillende stadia in hun leven, van baby’s tot bomma’s. Ze zijn nooit op ware grootte gemaakt, altijd groter of kleiner dan een normaal menselijk lichaam, omdat ‘we al genoeg normale mensen tegenkomen in het dagelijkse leven’ zoals Mueck zegt in een zeldzaam interview. Waar het ene beeld sereniteit uitstraalt, hebben sommige van zijn andere werken (google maar eens a girl) iets ongemakkelijks.

Naast deze twee toppers is mijn kers op de taart het werk van Leandro Erlich, swimming pool, dat speciaal voor het museum is ontworpen. Of hoe ik het zie, een speeltuin voor volwassenen. Ook belangrijk te vermelden: foto’s hier zijn volledig hipster- en instagram-approved! Tweede speeltuin is het eerder genoemde labyrint van Richard Serra, een werk dat 216 ton weegt, 4 meter hoog, 18 meter lang en 7 meter breed is.

Het leuke aan het museum is dat de collectie niet geordend is op basis van tijdsperiode, kunststijl of kunstenaar maar eerder thematisch, bijna gevoelsmatig. Ook het feit dat er nergens naambordjes bij de werken hangen, maken van het museum één vrije associatie en keuze. Het museum lijkt niet te bedoeling te hebben te shockeren of maatschappelijk relevante thema’s aan te kaarten. Dat is ook niet nodig, soms is kunst ook gewoon een pretpark voor volwassenen (en kinderen natuurlijk!).
Als je echt alles uit je ticket wil halen, kan je tijdens de zomermaanden altijd op wandel in de beeldentuin. Hier wandel je in twee uur tijd langs meer dan zestig beelden.

Lijkt een tripje Wassenaar ondanks dit overtuigende verkooppraatje nog steeds een beetje extreem, maak er een gezellig weekend Leiden van en dan ben je er al na een halfuurtje rijden. Veel plezier! PS. Laat die instagramposts met #museumtoerentip maar komen!!

 

foto: http://www.voorlinden.nl/tentoonstelling/highlights/

The following two tabs change content below.

Emma Verschraegen

Verliefd op overweldigende museale ervaringen voor alle zintuigen, storytelling, goed geschreven tentoonstellingsteksten (bestaan die?), gepassioneerd historica koloniale geschiedenis, (ja, die bestaan!) content met de ‘gewonigheid' van het leven, nog altijd op zoek naar een museumspel voor volwassenen: hoe zo, te oud?!

Lees de andere artikels van Emma Verschraegen (see all)

HOME

Ook geschreven door Emma Verschraegen

Zoek ons op Google+